Un paporrubio abrigouse
nas pallas aterecido.
No celeiro de avó
atopou o fogar perdido.
Soñou cun niño dourado
con ovos e paxariños
con fitas de ouro e prata
que alumean os camiños.
Soñou con fontes e ríos
con flores e bolboretas
cunhas raiolas de sol
pintadas nas camisetas.
Coas mans cheas de cariño
meu avó me agasallou
coa súa angustia no peito
ao paxaro aloumiñou.
Entre aloumiños piaba
comprendín o seu lamento
abrín as mans inocente:
Deixeino voar co vento.
Canta na Veiga da porta
ollando cara o celeiro
acórdase do seu niño
entre as pallas do palleiro.
Asomada na ventá
Sinto os trinos: Corazón!
pedindo agradecido
unha sentida oración.
Mª OLGA VIDAL VIDAL
No hay comentarios:
Publicar un comentario