Eu sinto a tristura do meu pobo
na faciana da ausencia
reflexada nun halo de misterio
que deixa agradecido a Esperanza
que no seu recordo vive.
Vexo, sinto e percibo
o sorriso da eira
as pegadas no camiño
o cantar na auga da presa
do pilón, do lavadoiro
da fonte, do río.
Vexo, sinto e percibo
un aturuxo no muiño
con tódalas mans unidas
recuperando
co seu apego
o meu carón:
A Identidade
do lugar dos Nosos Soños
cheos de Amor e Poesía.
cheos de Amor e Poesía.
Mª Olga Vidal Vidal
(3-01-2012).
No hay comentarios:
Publicar un comentario